Planeta

W sumie niezbyt wypada się chwalić, ale większość moich najważniejszych i zarazem największych marzeń związanych z grami fabularnymi się już spełniła (przynajmniej tych z półki z marzeniami, które mają szansę realną na spełnienie się). Ale nie ma co zaczynąc list, bo nie o tym miała być w tej edycji mowa.

Zastanawiając się chwilkę pozostało mi jeszcze jedno młodzieńcze I niespełnione zarazem marzenie – poprowadzenie / wzięcie udział w kampanii albo jaszcze lepiej – napisane podręcznika źródłowego opartego na settingu gry CRPG, która wywarła na moim szczeniackim umyśle (jak równiez wyobraźni) – największe wrażenie – Ultimy Underworld I: Stygian Abyss.

Czym jest Stygijska otchłań? To ogromny, wielopoziomowy wygasły wulkan, który wraz z upływem lat został przekształcony przez rasy rozumne w gigantyczne, wielopoziomowe i samowystarczalne państwo-miasto.

Koegzystują w nim prawie wszystkie znane nam istoty rozumne (w klasynczny fantasy tego słowa znaczeniu – rozumne jaszczury rządzą!), ale nie brakuje i w odmętach otchłani masy niebezpiecznych [...]

Mniej lub bardziej nierealne marzenia dotyczące przyszłości gier fabularnych.

Wszyscy marzą, czy ja mogę?Kładę łapy na podłogę,łeb zadzieram,róg unoszę.Wszystko mam!… O co proszę?!…Czegom żądał. Już dostałem!Swymi łapy z ścian wyrwałem!…Czy jest takie jakiem chciał?Czy ktoś taki wybór miał..?Karnawał RPG#8 – Marzy mi się.Po dłużej w kniei nie obecności, znów troll na salonach gości. A tam cuda – zobaczcie sami. Wszyscy goście opium ospani. Tylko mu smutno się zrobiło. Jakoś, takoś nie miło…Co mi się marzy? A czy może mi się jeszcze coś marzyć? Napisałem własne RPG. Wypuściłem je w świat i wróciło do mnie uznaniem… Ktoś może powiedzieć że odniosłem sukces. Ktoś inny że wydałem się na pośmiewisko. Ale to też jakiś sukces, a ten jak odkryłem jest przekleństwem. Aby to zobrazować zadam pytanie:- O czym marzył Persiwal gdy już Graala dzierżył w dłoni?No właśnie czy można jeszcze o czymś marzyć jak swe marzenia się już spełniło? A czym jest człowiek bez marzeń.Pustka.Tak po wypuszczeniu Ścieżki poczułem i nadal czuję pustkę. Nie mogę czytać podręczników RPG na przykład. Te które posiadałem przed napisaniem Ścieżki, są w niej w jakiś sposób zawarte – [...]

Puszka Pandory w założenie jest spin-offem Karnawału Blogowego – inicjatywy którą na gruncie rodzimej blogosfery zaszczepił Borejko na swoim blogu gryfabularne.blogspot.com. Podlega ona tym samym luźnym zasadom, z tym że w założeniu ma być nastawiona na produkcję erpegowego mięcha. Mięcho to gotowe do użycia materiały przydatne mistrzom gry lub graczom takie jak: scenariusze, zahaczki, mapki, plany, tabelki spotkań losowych, opisy lokacji, postacie niezależne, potwory,  moduły, epizody, pomysły,  a nawet przekrojowe omówienia problematyczne. Edycja Puszki Pandory trwa około miesiąca – w trakcie jej trwania publikujemy na swoich blogach materiały związane z aktualnym tematem Puszki. Osoba prowadząca zbiera linki i publikuje je w notce otwierającej. Po zakończeniu edycji przekazuje prowadzenie Puszki blogerowi, który wyrazi chęć kontynuowania inicjatywy, ten wymyśla temat i cała zabawy zaczyna się od początku. Materiały publikowane w ramach Puszki Pandory mogą odnosić się do dowolnych systemów, ale nic nie sto [...]

Puszką Pandory nazywał się dział Magii i Miecza, w którym publikowano różnorakie pomysły czytelników pisma. Roboczo przyjąłem tę nazwą dla projektu, którego zadaniem byłoby zdublowanie Karnawału Blogowego z nastawieniem na pisanie mięsnych kawałków. Pozwolę zacytować sobie fragment mojej wypowiedzi z poprzedniego wpisu:Marzy mi się zatem, aby narodził się jakiś spin-off tej, bądź co bądź potrzebnej inicjatywy, taki bardziej konkretny, z nastawieniem na pisanie użytecznych materiałów. Coś jak tydzień małych publikacji – gdzie blogosfera pisała o mniejszych systemach. Myślałem sobie, co mogłoby być tematem tego „drugiego karnawału”, żeby pogodzić uniwersalność tematyczną i nastawienie na „produkcję” mięcha dla czytelników.Oto dwie przykładowe edycje:Speluna – czyli materiały odnoszące się do przybytków gastronomicznych (ktoś opisałby karczmę w Warhammerze, ktoś mógłby narysować plan mordowni w Arkham, ktoś napisałby menu kosmicznej restauracji, ktoś inny podałby przepis na staropolskie żarełko, a kto inny mini scenariusz ze spelunką dla Neuroshimy);Tabelki s [...]

Ostatnio spełniło się jedno z moich marzeń. Na powrót zostałem redaktorem naczelnym pisma poświęconego RPG. W dawnych czasach prowadziłem Erpegowca, który był internetowym magazynem tyskiego środowiska RPG. Tyskiego – bo pochodzę z z miasta Tychy, które znane w Polsce jest w zasadzie z dwóch rzeczy: marki piwa oraz fabryki samochodów. Jednym z moich marzeń niech będzie zatem wskrzeszenie erpegowego fermentu, który w pierwszej połowie lat dwutysięcznych przepełnił tyskie środowisko. Zdaję sobie sprawę, że jest to marzenie ściętej głowy, bo nie wyobrażam sobie, aby dziś erpegowcy w Tychach stanowili taką płodną i otwartą na świat grupę jak wówczas. W tym przeciętnej wielkości mieście, liczącym nie więcej niż 130 tysięcy mieszkańców, mieliśmy wówczas 5 fanowskich pism RPG. Wspomniany Erpegowiec, w którym dominowała lokalna publicystyka, a także papierowe fanziny: mocno undergroundowy Vitus Cadaver, mroczny Łowaca Dusz (Warhammer oraz Zew Cthulhu), VNE (Świat Mroku), Fetysz (Świat Mroku). Do tego liczne larpy i inne towarzyskie spotkania, a tak [...]

Marcin z początku miał pod górkę. Wzięliśmy go do ekipy, trochę z desperacji. Było nas czterech do erpegów i wówczas wydawało nam się, że granie ustawieniu 3+1 to lipa, że lepiej 4+1 a najfajniej 5+1. W każdym razie, przed pierwszą sesję byliśmy przekonani, że jest nas zbyt mało, aby gra miała sens. Mieliśmy problem.Początkowo nie braliśmy Marcina pod uwagę. Był naszym znajomym z klasy, ale spoza paczki. Kiedy myśmy gadali na przerwach o fantastyce, fizyce i tym podobnych pierdołach, Marcin gadał z laskami. Jednak, na jakimś pierwszym wyjeździe – zdaje się do muzeum w Raciborzu, przykleił się do nas w czasie wolnym. Wpadliśmy razem do księgarni na rynku, trafiliśmy na kilka podręczników do RPG i od słowa do słowa wyszło na to, że ma chłopak chęci. Jako, że nie mieliśmy u kogo grać, zaproponowaliśmy, że bierzemy go do składu jeśli pozwoli nam grać u siebie. Przystał na to ochoczo.W Cyberpunku zrobił sobie postać Biznesmena – oczywiście był to wybór fatalny, jak każdy chciał grać Solosem – ale mieliśmy już dwóch. Na karcie postaci do CP2020 było spore mi [...]

Opis starej i dobrej techniki dla graczy w papierowe RPG, która zapewnia mi dobrą rozrywkę na każdej sesji.

Artykuł o śmierci bohaterów w grach RPG. Trochę kontrowersyjne spojrzenie Mistrza Gry, który nigdy nie zabił.

Idąc za (pozytywnym) trendem postanowiłem dołączyć do karnawału (bo to chyba wypada w naszym małym światku blogowym, poza tym się człowiek lansuje i jest wszystko pięknie).

Może to zabrzmi dziwnie, ale śmierć postaci, przynajmniej na naszych sesjach jest rzadkością jednak jej widmo wisi nad nami bezustannie mobilizując graczy i jednocześnie popychając ich postacie ku wielkim, często nawet niemożliwym na pierwszy rzut oka czynom.

I to właśnie tej wszechobecnej śmierci należy dziękować za większość (jeśli nie za wszsytkie) sesje oraz kampanie, które wspominamy z łezką w oku, bo bez niej (i bez ciągłego zagrożenia) wiałoby z nich nudą.

Mam taką teorię, że śmierć (a może raczej jej widmo) w grach fabularnych jest takim cichym katalizatorem, który dodany do mikstury sesji, interakcji między samymi graczami jak i graczami i MG sprawia, że efekt jaki otrzymujemy po jej zakończeniu często przerasta nasze najśmielsze oczekiwania.

Śmierć w grach fabularnych to ten tajemniczy składnik, który czyni z nich unikatowe i prawie niemożliwe do zrepliko [...]

Systemy RPG rodzą się, żyją i umierają. Dosyć ciekawie wygląda sprawa, jeśli wziąć się za podsumowanie długości życia i statystyk zgonów polskich gier fabularnych. Oto na szybko wyliczyłem sobie, że wyszło ich do tej pory 13. Jeśli odliczymy dwie najnowsze produkcje, czyli Wolsuna i Klanarchię, o których ze względu na dosyć młody wiek nie godzi się jeszcze pisać w kategoriach eschatologicznych zostaje ich 11. Wyliczmy je: Kryształy Czasu, Aphalon, Zły Cień, Wiedźmin, Poza Czasem, Dzikie Pola, Oko Yrrhadesa, Arkona, Monastyr, Crystalicum i Neuroshima. Bezwzględnie 9 z nich to absolutne truchła, które dziś mogą liczyć wyłącznie na fanowską twórczość, to systemy olane, zapomniane, martwe. W świecie żywych erpegów pozostają Neuroshima i Monastyr.Kryształy czasu, Aphalon, Zły Cień, Oko Yrrhadesa, Poza Czasem, Crystalicum i Arkona to systemy, które zamykają się w jednym tylko podręczniku. Wskazuje to ewidentnie na główną przyczynę, która spowodowała ich zejście w niebyt. Oczywiście żywoty tych gier przebiegały odmiennie. KC długo czekał na swoją podręczni [...]